قالب گیری دمشی یک فناوری پردازش پرکاربرد در تولید محصولات پلاستیکی است که عمدتاً برای ساخت قطعات پلاستیکی توخالی مانند ظروف، قطعات خودرو و مخازن صنعتی استفاده می شود. اصل اصلی آن استفاده از هوای فشرده برای باد کردن یک پلاستیک گرم شده و نرم شده به دیواره داخلی قالب است. پس از خنک شدن، محصول به شکل توخالی مورد نظر در می آید. این روش دارای راندمان تولید بالا، استفاده عالی از مواد و مناسب بودن برای تولید در مقیاس بزرگ است.
قالب گیری دمشی در درجه اول به سه فرآیند تقسیم می شود: قالب گیری دمشی اکستروژن، قالب گیری دمشی تزریقی و قالب گیری دمشی کششی. قالب گیری دمشی اکستروژن رایج ترین روش است. پلاستیک ذوب شده و از طریق یک اکسترودر به یک لوله لوله ای اکسترود می شود. سپس قالب بسته می شود و هوای فشرده وارد حفره قالب می شود. قالب گیری دمشی تزریقی با قالب گیری تزریقی یک پاریسون با پایه شروع می شود که سپس برای تکمیل ساختار توخالی به قالب دمنده منتقل می شود. این روش برای محصولات کوچکی که نیاز به دقت ابعادی بالایی دارند مناسب است. قالب گیری ضربه ای کششی یک مرحله کشش محوری قبل از قالب گیری دمشی اضافه می کند و به طور قابل توجهی خواص مکانیکی و شفافیت محصول را بهبود می بخشد. معمولاً در تولید بطری های PET استفاده می شود.
عوامل کلیدی موثر بر کیفیت قطعات قالب‌گیری شده شامل انتخاب مواد اولیه، کنترل پارامتر فرآیند و طراحی قالب است. مواد متداول قالب گیری بادی شامل پلی اتیلن (PE)، پلی پروپیلن (PP) و پلی اتیلن ترفتالات (PET) هستند که به استحکام مذاب عالی و پایداری حرارتی نیاز دارند. پارامترهای فرآیند مانند دمای مذاب، فشار دمش و زمان خنک شدن باید بر اساس خواص مواد بهینه شوند تا از مشکلاتی مانند ضخامت دیواره ناهموار و تمرکز تنش جلوگیری شود. طراحی قالب مستقیماً بر راندمان قالب‌گیری و ظاهر محصول تأثیر می‌گذارد و مستلزم قرارگیری مناسب شیارهای هواگیری و سیستم‌های خنک‌کننده است.
پیشرفت‌های فناوری منجر به ظهور فرآیندهای جدیدی مانند قالب‌های چند حفره‌ای، قالب‌گیری دمشی هم‌اکستروژن و قالب‌گیری میکرو دمشی شده است که سناریوهای کاربرد قطعات قالب‌گیری بادی را بیشتر گسترش می‌دهد. در آینده، همراه با کنترل خودکار و فن‌آوری‌های شبیه‌سازی دیجیتال، قالب‌گیری دمشی در جهت سبک‌سازی و دقت توسعه خواهد یافت و نیازهای تولید پیشرفته را برآورده می‌کند.
